| |||||||
|
|
Verdwenen bruggetjes en een mooie paraplu Dordrecht heeft heel wat grote imposante monumenten. Maar juist de kleine, soms op het eerste gezicht zelfs onooglijke dingen maken een stad als Dordt zo leuk. Jammer dat vaak de historische waarde niet wordt ingezien. Natuurlijk zijn imposante monumenten als Groothoofdpoort, Huis de Onbeschaamde en Huis Roodenburg belangrijk voor de stad. Minstens zo belangrijk zijn de haast ontelbare kleine herinneringen aan de Dordtse geschiedenis. Maar al die eerstestenen, muurankers, gedenkstenen en wat dies meer zij, zijn over het algemeen vogelvrij. Monumentenzorg heeft geen tijd, ziet er de waarde niet van in, of heeft domweg geen kennis van die kleine geschiedenis van de stad.
GROENHOVE Vlak in de buurt was nog een fraai bruggetje. En daarover kreeg Eigen-Aardig de laatste maanden steeds weer brieven en mailtjes. Blijkbaar misten Dordtenaren dit op het oog zo onbeduidende bruggetje. Het was te vinden bij de Kilweg en was eens de toegang tot de buitenplaats Groenhove. En denk niet dat dat een achterafwoninkje in de polder was. Bij Groenhove was een theekoepel, een koets- en wagenhuis, er waren oranjerieën, broeikassen en een vinkenhuis. Rond het huis exotische bomen en vijvers. Met recht een optrek voor de rijksten van de stad, zoals de families Braets, Beelaerts, Rees en Van den Brandeler. Groenhove, gebouwd omstreeks 1700, moet ongeveer een eeuw hebben bestaan. En merkwaardig: er zijn geen afbeeldingen van. Alles van Groenhove verdween, op dat ene bruggetje na.
Het mag dan wel rampspoed en ellende zijn met de Dordtse bruggetjes, met de paraplu gaat het wel goedkomen. In november 2008 overleed mevrouw Wilhelmina Gelissen op 84-jarige leeftijd. Tot haar dood dreef zij haar parapluwinkel aan de Voorstraat. Mevrouw Gelissen was een achter-achterkleindochter van F.J. Martinot die in 1820 boven de parapluwinkel aan de Voorstraat de eerste paraplufabriek in Nederland stichtte. Later was de fabriek aan de Kuipershaven gevestigd. In 1900 werden daar dertigduizend paraplu's per jaar geproduceerd en daarmee was Martinot de grootse paraplufabriek van Nederland. In 1925 werd de fabriek wegens gebrek aan grondstoffen gesloten. De winkel bleef wel bestaan, tot 2008. Na de dood van mevrouw Gelissen schonken de erfgenamen een collectie van oude en nieuwere paraplu's aan Museum van Gijn. Daar werden de vaak kwetsbare, soms zijden paraplu's en parasols gefotografeerd. Door de hoge ouderdom zijn ze vaak in slechte staat. In de toekomst zal de Martinot-collectie door deskundigen worden onderzocht. Boven de onderpui van de winkel aan de Voorstraat hing een reusachtige houten paraplu. Oorspronkelijk bestond het gevaarte uit twee helften die aan de zijkant van de etalage waren bevestigd. Om diefstal te voorkomen werden de twee helften samengevoegd en boven de etalage gehangen, ver van grijpgrage vingers. Ook deze reclameparaplu is niet voor het nageslacht verloren. De nieuwe eigenaar van het pand (het wordt geen parapluwinkel) wil het kolossale regenscherm (tijdelijk opgeslagen in Van Gijn) weer opnieuw aan zijn pand aanbrengen. "En zo hoort het", zegt F.M. de Bruijn van Museum Van Gijn, "hoe meer in het straatbeeld kan blijven, hoe beter." Binnenkort heeft Dordrecht dus weer zijn paraplu terug. Gelukkig. Vraagt zich ook af waar die ene steen is gebleven, dat reclamebord, dat bruggetje of dat kunstwerkje waar u herinneringen aan heeft? Schrijf het Eigen-Aardig en wij gaan proberen te achterhalen waar het is gebleven. |
'OVERIGE BESTEMMINGEN' stond in graniet gehakt boven de brievenbus van 't oude postkantoor, dat was van baksteen en bekroond met torens die eens een architect verzon omdat een metselaar dat kon. Nu hebben wij het PTT-gebouw van parelgrijs beton ontworpen door het Cemsto-hoofdkantoor, en boven de metalen brievengleuf is een rood plastic bandje vastgeplakt waarin een ambtenaar met lettertang dit tekstje heeft geperst: OVERIGE BESTEMMING Zo heeft een ieder toch zijn remming.
|
|||||
