| |||||||
|
|
Foto: sfeer in de Grotekerksbuurt Af en toe beschrijft Dordt Eigen-Aardig een foto uit het oude Dordrecht. Natuurlijk niet het obligate tekstje-foto-tekstje, maar de mensen op de foto staan centraal: wat deden zij, waar gingen zij naar toe, waarom waren ze daar? Dankzij digitale technieken kunnen details uit een foto worden gehaald. Dat gaat soms ten koste van de kwaliteit van de afbeelding, maar er komt een schat aan details naar voren. Vandaag de Grotekerksbuurt omstreeks 1900. SAAI Tegenwoordig is de Grotekerksbuurt misschien wel de saaiste straat in de Dordtse binnenstad. We hebben het dan niet over de gebouwen die er staan. De meeste zijn het aankijken meer dan waard. Nee, we hebben het over de sfeer in de straat. Er is geen leven meer. De straat is geen doorgaande route en is geen logische verbinding meer tussen winkels en havens. Nauwelijks fietsers en zelfs amper voetgangers, Alleen een stadsbus davert af en toe door de Grotekerksbuurt. Dat is zo'n beetje het hoogtepunt van de dag. Verder is het er een doods, sfeerloos pollergebied.
In de straat waren verder wat stukadoorsbedrijfjes, van onder andere Wouters. Diens huis, zijn naam stond pontificaal op de voorgevel, werd een tiental jaren geleden zinloos afgebroken om plaats te maken voor een modern woonhuis waar nu burgemeester Bandell woont. Er was een boekbinderij, op de hoek van de Manhuisstraat. Die bedrijfsbezigheid staat tegenwoordig weer mooi op de gevel. Hulde daarvoor. Het kantoor van de staatsloterij was in de Grotekerksbuurt gevestigd en loodgieter Van Leen maakte er reclame dat hij gespecialiseerd was in het aanleggen van een hogedrukwaterleiding. Die nieuwigheid (water uit de kraan) betekende voor loodgieters aardig wat werk. Verder was er een smederij, musicus en muziekleraar Wildeman zorgde er voor wat geluidsoverlast, brood- en beschuitbakker Hijbeek liet de Grotekerksbuurt 's morgens lekker ruiken en er was zelfs een gymnastieklokaal. Sport was in die tijd vaak nog particulier initiatief. Maar gymleraar J. Tuinenburg kon alleen van het rekken en strekken niet bestaan. Hij was ook nog rijwielhandelaar. Om het straatbeeld compleet te maken: een paar kroegen, een borstelmaker, photograaf M. Weinberg deed er gehemzinnige dingen onder de zwarte doek, een tweetal spekslagerijen, broodbakkers en G.H. Goudoever de Jongh oefende er het boeiende vak van spuitwaterfabrikant uit. Een levendige straat. Ook het sociale aspect was aanwezig. Het Sint-Jacobsgesticht is al genoemd, maar ook de Nederlandsche Werkliedenbond met de wonderschone naam "Vooruitgang door beschaving" was in de straat gevestigd, evenals Meisjeschool Muhring en de Vereeniging tot Landverhuizing.
HONDENKAR In het midden een man met hondenkar en twee honden. Het zal geen bakkerskar geweest zijn, de kar is open. Aan het afschuwelijke leven dat veel trekhonden hadden, werd in 1911 wat gedaan door de Trekhondenwet. Pas vanaf 1963 (!) was het verboden trekhonden te gebruiken.
|
'OVERIGE BESTEMMINGEN' stond in graniet gehakt boven de brievenbus van 't oude postkantoor, dat was van baksteen en bekroond met torens die eens een architect verzon omdat een metselaar dat kon. Nu hebben wij het PTT-gebouw van parelgrijs beton ontworpen door het Cemsto-hoofdkantoor, en boven de metalen brievengleuf is een rood plastic bandje vastgeplakt waarin een ambtenaar met lettertang dit tekstje heeft geperst: OVERIGE BESTEMMING Zo heeft een ieder toch zijn remming.
|
|||||
